SZKOŁA SP8 RUDOŁTOWICE


SP8 jest szkołą, która zapewnia wszechstronny rozwój osobowości uczniów i wspomaga rodzinę w procesie wychowania. Gwarantujemy nauczanie przez wysoko wykwalifikowaną kadrę, opierającą współpracę z uczniami i rodzicami na zasadzie partnerstwa. Dokładamy wszelkich starań, aby uczeń czuł się u nas pewnie i bezpiecznie.

Get Adobe Flash player

Ogłoszenia

PROSIMY O WSPARCIE - 1% podatku

Informacja do umieszczenia na zeznaniu podatkowym: Stowarzyszenie na Rzecz Wspierania Edukacji Dzieci i Młodzieży „OMNIBUS” KRS: 0000237488 dla SP8 Rudołtowice.


0



PROSIMY O WSPARCIE - 1% podatku

Informacja do umieszczenia na zeznaniu podatkowym: Stowarzyszenie na Rzecz Wspierania Edukacji Dzieci i Młodzieży „OMNIBUS” KRS: 0000237488 dla SP8 Rudołtowice.


0



PROSIMY O WSPARCIE - 1% podatku

Informacja do umieszczenia na zeznaniu podatkowym: Stowarzyszenie na Rzecz Wspierania Edukacji Dzieci i Młodzieży „OMNIBUS” KRS: 0000237488 dla SP8 Rudołtowice.


0



PROSIMY O WSPARCIE - 1% podatku

Informacja do umieszczenia na zeznaniu podatkowym: Stowarzyszenie na Rzecz Wspierania Edukacji Dzieci i Młodzieży „OMNIBUS” KRS: 0000237488 dla SP8 Rudołtowice.


0



PROSIMY O WSPARCIE - 1% podatku

Informacja do umieszczenia na zeznaniu podatkowym: Stowarzyszenie na Rzecz Wspierania Edukacji Dzieci i Młodzieży „OMNIBUS” KRS: 0000237488 dla SP8 Rudołtowice.


0



PROSIMY O WSPARCIE - 1% podatku

Informacja do umieszczenia na zeznaniu podatkowym: Stowarzyszenie na Rzecz Wspierania Edukacji Dzieci i Młodzieży „OMNIBUS” KRS: 0000237488 dla SP8 Rudołtowice.


0



PROSIMY O WSPARCIE - 1% podatku

Informacja do umieszczenia na zeznaniu podatkowym: Stowarzyszenie na Rzecz Wspierania Edukacji Dzieci i Młodzieży „OMNIBUS” KRS: 0000237488 dla SP8 Rudołtowice.


0



PROSIMY O WSPARCIE - 1% podatku

Informacja do umieszczenia na zeznaniu podatkowym: Stowarzyszenie na Rzecz Wspierania Edukacji Dzieci i Młodzieży „OMNIBUS” KRS: 0000237488 dla SP8 Rudołtowice.


0



Nastolatek w wieku dojrzewania musi odnaleźć się w zupełnie nowej rzeczywistości, stać się bardziej samodzielny, zapanować nad „burzą hormonów”. To okres trudny zarówno dla dziecka, jak i jego rodziców. Tym bardziej trudny, gdy zaczyna ono sprawiać problemy wychowawcze: staje się nieznośne, buntuje się, bywa agresywne. Kłopoty te miewają różne nasilenie. U niektórych pojawiają się nagle i szybko mijają, u innych są głębsze i trwają długo. Przejawiają się już nie tylko chwiejnością nastroju, akcentowaniem własnego zdania, ale poważnymi problemami w szkole związanymi z niechęcią do nauki, nagannym zachowaniem, niedostosowaniem społecznym, korzystaniem z niedozwolonych używek.
Przyczyny takiego zachowania są różne. Do podstawowych należy zaliczyć:
1. Niewłaściwe oddziaływanie rodziny i co za tym idzie:
- surowe metody wychowania, kary lub ich brak, rodzic dyktator, narzucający swoje zdanie

- rodzic uległy, przyjmujący postawę przyzwalającą na przekraczanie wszelkich norm i reguł, pozbawiony krytycyzmu;
- domowa przemoc, grubiaństwo, awantury, używanie wulgarnego języka;
- trudna sytuacja materialna;
- brak zrozumienia i rodzinnego ciepła;
- brak wzorców;
- rozbite rodziny.
2. Media propagujące agresję, brutalne filmy, gry komputerowe, negatywne wzorce lub ich brak, agresywny i wulgarny język telewizji, Internetu itp.
3. Środowisko rówieśnicze. Dziecko szukające akceptacji i zrozumienia, których nie znajduje w rodzinnym domu zwraca się w kierunku innych młodych ludzi. Kontakt z nimi ma zaspokoić te potrzeby. Problem pojawia się wówczas, gdy grupy te kierują się niewłaściwym systemem wartości, nieodpowiednim modelem zachowania.
4. Zakłócone relacje szkoła - dom. Brak współpracy między rodzicami i nauczycielami, odmienne systemy wartości tych dwóch grup, brak szacunku dla nauczycieli, krytykowanie i ośmieszanie ich przy dziecku, kryzys autorytetów.
Jak sobie radzić z problemami wychowawczymi?
Błędną reakcją będzie na pewno okazywanie złości i irytacji, walka z własnym dzieckiem. Podobnie okazywanie lęku i bezradności nie jest sposobem na rozwiązanie problemów.
Młodemu człowiekowi należy poświęcać czas. Rozmawiać z nim. Nauczyć się go słuchać. Nagrody i kary winny być wyważone. Należy doceniać drobne sukcesy dziecka, ale niekoniecznie wymyślnymi materialnymi nagrodami. Nie próbować go przekupić. Starać się nie zawieść jego zachowania, dotrzymywać obietnic. Warto skorzystać z pomocy nauczyciela czy specjalistycznej (pedagoga, psychologa), zwłaszcza w sytuacjach wyjątkowo trudnych lub takich, które nas przerastają.
Wychowanie dzieci to trudna i wymagająca praca, dająca satysfakcję rodzicom kochającym mądrze.

„(...)Dorośli są bardzo dziwni(...)” mówił Mały Książę bohater utworu A. de Saint Exuperego. I z tym musimy się zmierzyć.

Jak w takim razie reagować na zachowania nastolatków?
POCZUCIE BEZPIECZEŃSTWA Dziecko musi czuć, że jest kochane i potrzebne. Pamiętajmy, że jak każdy, również nastolatek, potrzebuje czułości. Musimy jednak poszukać nowych form okazywania uczuć, gdyż dziecko dorasta i wstydzi się przytulania, głaskania po głowie, całowania. Dobrym sposobem będzie rozmowa. Zapytajmy, skąd dobry humor naszego syna, córki lub dlaczego jest smutny czy smutna?
Nie wolno nam jednak zmuszać do zwierzeń. Każda rozmowa winna być taktowna i delikatna, by nie zakończyła się niepotrzebną awanturą. Ważmy wypowiadane słowa, gdyż nastolatek jest na nie szczególnie wyczulony, czasem niewinny żart może być źle odebrany.
KONTAKT Z DZIECKIEM, czyli drugi ważny czynnik, to nie tylko rozmowa, ale również tzw. „bycie, przebywanie razem” , czyli wspólne wycieczki, spacery, praca w ogrodzie, przygotowywanie posiłków itp.
Starajmy się doceniać każdy, nawet najdrobniejszy sukces dziecka. Wzmacniamy przez to jego pozytywny obraz samego siebie i wiarę we własne możliwości. Unikajmy porównań z innym rówieśnikami oraz wygłaszania kazań w stylu: ”za moich czasów”, ”ja w twoim wieku”. Uważajmy na krytykę. Pozwólmy mu być sobą, rozwijać swoje pasje i zainteresowania. Nie narzucajmy się, niech dziecko poczuje się dorosłe, spełnione i szczęśliwe.
BĄDŹMY WYROZUMIALI, ALE I KONSEKWENTNI. Nie pozwalajmy przekraczać ustalonych granic, łamać zasad i norm obowiązujących w domu. Dziecko musi je szanować. Może się przeciw nim buntować, stosować szantaż emocjonalny, ale z czasem, w przyszłości, nas za to doceni, samo przejmując wzorce naszego postępowania, stosując je wobec własnych pociech.


Na zachowanie naszych dzieci w okresie dojrzewania mają wpływ również inne czynniki, takie jak np. zmiana wyglądu, kondycja fizyczna. Nastolatek zamyka się w sobie, reaguje agresją, krzykiem, płaczem, histerią, ucieka ze swoimi problemami w środowisko rówieśników bądź w świat wirtualny. Jest wtedy bardzo podatny na wszelkiego rodzaju zagrożenia, wpływy, naganne, nawet patologiczne zachowania.
Nam jednak nie wolno pozostawić go samemu sobie, odsunąć się, biernie oczekiwać poprawy sytuacji. Musimy być bacznymi obserwatorami i w porę reagować na to, co złe, otaczać opieką, wsparciem i miłością. Powinniśmy nie narzucać się, bo skutek może być odwrotny. Ale nie możemy też się wycofywać, gdy zostaniemy odepchnięci. Musimy szukać różnych dróg i różnych rozwiązań. To przecież nasze dziecko, to my znamy je najlepiej, a jeżeli w okresie dojrzewania się zmieniło, powinniśmy poznać je na nowo.
Nie ma jednej sprawdzonej recepty na radzenie sobie z okresem dojrzewania naszych pociech. Dzieci mają różne oczekiwania w stosunku do dorosłych, każde reaguje inaczej. Coraz krytyczniej patrzą na świat. Dostrzegają nasze wady, których wcześniej nie zauważały lub były im obojętne. Wyrzucają nam, jacy jesteśmy, wytykają przywary, słabości, próbują pouczać. W ich oczach już nie jesteśmy doskonali. „(...)Dorośli są bardzo dziwni(...)” mówił Mały Książę bohater utworu A. de Saint Exuperego. I z tym musimy się zmierzyć.

Copyright © 2017 SP8 RUDOŁTOWICE  Rights Reserved.